Plan leczenia

Kwalifikujący się pacjenci mieli co najmniej i mniej niż 22 lata i mieli stan sprawności równy 70 lub wyższy w skali Lansky ego lub skali Karnofsky ego, odpowiednią funkcję narządową, dwie dobrane pod względem HLA jednostki z krwi pępowinowej o odpowiedniej dawce komórek oraz rozpoznanie ostrej białaczki wysokiego ryzyka, przewlekłej białaczki szpikowej lub zespołu mielodysplastycznego. CSA oznacza cyklosporynę, CY cyklofosfamid, FLU fludarabinę, G-CSF czynnik stymulujący kolonie granulocytów, MMF mykofenolan mofetil, TBI całkowite naświetlanie ciała i całkowite jądrzane komórki TNC. Pacjenci otrzymywali 75 mg fludarabiny na metr kwadratowy powierzchni ciała, 1320 cGy naświetlania całego ciała i 120 mg cyklofosfamidu na kilogram, a następnie wlew jednej lub dwóch jednostek krwi pępowinowej (ryc. 1). Profilaktyka GVHD składała się z cyklosporyny podawanej w ciągu 180 dni, z późniejszym zmniejszaniem dawki, a mykofenolanem mofetylu po dawanym do 45 dnia (lub dłużej, jeśli nie występowała aktywna GVHD).
Protokół został zaprojektowany i napisany przez autorów, którzy gwarantują dokładność danych i przestrzeganie protokołu. Nikt, kto nie jest autorem, nie przyczynił się do napisania manuskryptu. Komitet ds. Przeglądu protokołów powołany przez Narodowy Instytut Krążenia, Płuc i Krwi zatwierdził protokół badań, który następnie został zatwierdzony przez instytucjonalną komisję odwoławczą w każdym centrum uczestniczącym. Komitet ds. Przeglądu w punkcie końcowym, którego członkowie nie byli świadomi wykonywania zabiegów, orzekł główne przyczyny zgonu, obecność zespołu wszczepienia (zdefiniowanego na podstawie rozwoju gorączki i wysypki przed 28 dniem bez patologicznych dowodów na GVHD i skutecznie miejscowe lub ogólnoustrojowe glukokortykoidy), 18 i maksymalny stopień ostrej i przewlekłej GVHD. 19,20 Rada monitorująca dane i bezpieczeństwo wyznaczona przez Na rodowy Instytut Krążenia, Płuc i Krwi dokonała przeglądu zdarzeń niepożądanych i wyników w okresowych odstępach i ostatecznej analizie. .
Analiza statystyczna
Hipoteza leżała u podstaw tego, że biorcy przeszczepu krwi pępowinowej o podwójnej jednostce mieliby przewagę przeżywalności nad biorcami przeszczepu jednoczynnikowego. Podstawową analizą było porównanie całkowitego przeżycia po roku od randomizacji. Docelowy rozmiar próbki 110 pacjentów w każdej grupie leczenia był wystarczający do utrzymania błędu typu I wynoszącego 5% we wszystkich planowanych analizach okresowych, a także do zapewnienia ponad 86% mocy statystycznej dla dwustronnego testu na wykryć wzrost odsetka pacjentów, którzy przeżyli rok z 57% wśród biorców, którzy otrzymali przeszczep jednojednostkowy do 77% wśród osób, które otrzymały podwójną przeszczep [więcej w: transkrypcje nagrań, dentysta Kraków, oprogramowanie stomatologiczne ]

Powiązane tematy z artykułem: dentysta Kraków oprogramowanie stomatologiczne transkrypcje nagrań