Mepolizumab i zaostrzenia opornej na leczenie astmy kwasochłonnej ad 7

Fioletowe słupki reprezentują dwutygodniowy cykl leczenia prednizolonem. Wartości P oznaczają średnią różnicę między grupami dla zmiany od linii podstawowej do średniej lub średniej geometrycznej wartości po leczeniu. Dalsze szczegóły podano w tabelach i 2 w dodatkowym dodatku. Termin ppb oznacza części na miliard. Terapia mepolizumabem wiązała się ze znaczącym zmniejszeniem liczby granulocytów kwasochłonnych pomiędzy grupami i wewnątrz grupy zarówno w krwi, jak i plwocinie (Figura 3A). Średnia geometryczna liczby eozynofili we krwi w fazie leczenia, w porównaniu z wartością wyjściową, została zmniejszona o czynnik 6,6 w grupie mepolizumabu i o czynnik 1,1 w grupie placebo, ze zmianami w stosunku do wartości wyjściowych różniących się między grupy według współczynnika 6,1 (95% CI, 4,1 do 8,9, P <0,001). Indukcja plwociny przy 90% wizyt doprowadziła do preparatów cytospin, które można było ocenić pod kątem liczby granulocytów kwasochłonnych. Geometryczna średnia liczba eozynofili w plwocinie była zmniejszona o czynnik 7,1 w grupie mepolizumabu i 1,9 współczynniku w grupie placebo, przy zmianach w stosunku do wartości wyjściowych różniących się między grupami o współczynnik 3,7 (95% CI, 1,6 do 8,4; P = 0,002). Nie stwierdzono znaczących różnic między grupami w zmianie FENO (P = 0,29) ani całkowitej liczby neutrofilów w plwocinie (P = 0,22) (Figura 3B i Tabela w Dodatku uzupełniającym).
Powiązane próbki z biopsji oskrzeli (próbki uzyskane przed i po badaniu) były dostępne dla 14 osób (z których 9 było w grupie mepolizumabu), parowanych próbek oskrzelowo-pęcherzykowych dla 11 osób (8 w grupie mepolizumabu) i pary oskrzelowej – próbki dla 10 osób (7 w grupie mepolizumabu). Zmiany liczby granulocytów kwasochłonnych po infuzji mepolizumabu, w porównaniu ze zmianami po podaniu wlewów placebo, zostały zmniejszone o czynnik 2,1 (95% CI, 0,6 do 68,1; P = 0,68) w próbkach oskrzelowo-biopsyjnych, o współczynnik 8,2 (95 % CI, 0,9 do 75,4; P = 0,06) w próbkach z płukania oskrzelowo-pęcherzykowego i współczynnik 16,0 (95% CI, 1,8 do 140; P = 0,02) w próbkach do przemywania oskrzeli (patrz tabela i ryc. 2 w Dodatek dodatkowy).
Inne wyniki
Nie było znaczących różnic między grupami pod względem zmian w stosunku do wyjściowych ocen objawów, niezależnie od tego, czy oceniano je za pomocą skali wizualno-analogowej czy JACQ (rysunek 3B i tabela w dodatkowym dodatku). Średnia poprawa wyniku AQLQ wyniosła 0,55 w grupie mepolizumabu, w porównaniu z 0,19 w grupie placebo (średnia różnica między grupami, 0,35, 95% CI, 0,08 do 0,63, P = 0,02) (Figura 3A). Nie stwierdzono znaczących różnic między grupami w zakresie zmian wartości wyjściowych dla FEV1 po zastosowaniu leku rozszerzającego oskrzela lub PC20 (Figura 3B i Tabela w Dodatku Uzupełniającym).
Nie stwierdzono znaczących różnic między grupami w zmianach FEV1 lub punktacji objawów po leczeniu prednizolonem podanym na końcu okresu badania, w porównaniu z prednizolonem podanym na początku okresu badania (rysunek 3B i tabela 2 w uzupełniającym badaniu). Dodatek). Dziewięciu pacjentów, którzy zostali przydzieleni do grupy otrzymującej mepolizumab, miało ponad 0,5-punktowy spadek wyników JACQ po 2-tygodniowym kursie prednizolonu, który został podany przed rozpoczęciem leczenia mepolizumabem.
[przypisy: stomatologia implanty, protetyka na implantach, dentysta poznań ]

Powiązane tematy z artykułem: dentysta poznań protetyka na implantach stomatologia implanty